
Terapia DBT została stworzona przez amerykańską psycholog – Marshę Linehan. W 1980 r. Marsha Linehan wraz ze swoim zespołem rozpoczęła pracę nad stworzeniem nowego podejścia terapeutycznego, które w skuteczny sposób pomogłoby osobom doświadczającym intensywnych tendencji samobójczych oraz dla osób z diagnozą osobowości borderline (borderline personality disorder – BPD) – uważanego przez długi czas za najpoważniejsze i najtrudniejsze w leczeniu zaburzenie psychiczne.
Amerykańska terapeutka na własnej skórze doświadczyła trudności związanych z diagnozą i leczeniem BPD. Przez ponad 20 lat sama cierpiała na poważne zaburzenia psychiczne, była wielokrotnie błędnie diagnozowana i nieskutecznie leczona. Powstanie terapii dialektyczno-behawioralnej zostało więc oparte na głębokim zrozumieniu cierpienia i zmagań osób z dysregulacją emocjonalną oraz aktualnej wiedzy dotyczącej stosowanych systemów pomocy terapeutycznej. Terapia DBT zaliczana jest do tzw. trzeciej fali terapii poznawczo-behawioralnych, a jej skuteczność została potwierdzona w licznych badaniach naukowych.
Terapia DBT została stworzona w celu leczenia BPD, szybko jednak okazało się, iż jest to podejście terapeutyczne pomocne w znacznie szerszym zakresie problemów, m.in. takich jak choroba afektywna dwubiegunowa, przewlekła depresja, bulimia, napadowe objadania się, ogólnie pojęta dysregulacja emocjonalna czy zachowania autodestrukcyjne.
Coraz szersze zastosowanie i badania wskazują, że terapia DBT sprawdza się m.in. w przypadku trudności w relacjach (np. trudności z komunikacją, z wyrażaniem potrzeb lub stawianiem granic, lęk przed odrzuceniem),
zachowań autodestrukcyjnych (np. samookaleczenia, myśli samobójcze, uzależnienia),
ADHD (np. trudności z kontrolą impulsów i regulacją emocji),
zaburzeń nastroju, zaburzeń lękowych i PTSD.
Ze względu na dużą elastyczność i możliwość dobrania poszczególnych sposobów pracy i umiejętności do konkretnej osoby, terapia DBT może być skutecznie wykorzystywana w bardzo szerokim zakresie pracy terapeutycznej.

Podstawą całej pracy w terapii DBT jest relacja terapeutyczna oparta na głębokim i autentycznym kontakcie między klientem a terapeutą. Postawa taka stwarza bezpieczną przestrzeń, w której klient może dokonywać niezbędnych zmian w swoim zachowaniu, może doświadczyć tego, co w praktyce oznacza akceptacja dla siebie i swoich trudności, uczy się niezbędnych umiejętności potrzebnych do zastąpienia nieadaptacyjnych lub problematycznych sposobów zachowania skutecznymi strategiami, których nadrzędnym celem jest tworzenie „życia wartego przeżycia”. Stabilna i bezpieczna relacja terapeutyczna jest zarówno narzędziem pracy, jak i niezbędnym wsparciem w uczeniu się i wprowadzaniu tych zmian w życie.
Terapia DBT oparta jest na światopoglądzie dialektycznym, który ujmuje rzeczywistość w sposób ciągły, dynamiczny i holistyczny. Dialektyka oparta jest na systemowym ujęciu rzeczywistości, który zwraca uwagę na połączenie między całością i poszczególnymi częściami każdego systemu, jest jednocześnie całością, ale składa się z przeciwieństw. Rzeczywistość nie jest statyczna, nieustannie z przeciwstawnych sił (teza i antyteza) wyłania się dynamiczna integracja tych sił (synteza). Tak więc dialektyczna prawda wyłania się z połączenia pozornie sprzecznych pozycji, wywołując zmianę. Te dialektyczne napięcia możemy zauważyć wszędzie wokół nas – każdy atom składa się z ładunku ujemnego i dodatniego, napięcia pojawiają się między tym co postrzegamy jako „dobre” lub „złe”, między rodzicami i dziećmi, między człowiekiem a środowiskiem, itd. – przykłady można mnożyć w nieskończoność. Te same zasady dialektyczne znajdują swoje odzwierciedlenie w terapii – w dysfunkcji możemy znaleźć też funkcję, w zniekształceniu jest też adekwatność, w procesie zmiany potrzebna jest akceptacja, elastyczność łączy się ze stałością (Linehan, 2010). Postawa ta w procesie terapii stwarza warunki do przejścia od przeciwieństw do syntezy i zmiany, podkreślając jednocześnie głęboką mądrość tkwiącą w każdym człowieku, której odkrycie i doświadczenie staje się kompasem na drodze do rozwoju.
Kolejnym fundamentem DBT jest behawioryzm, czyli nauka o zachowaniu. Dzięki znajomości praw wpływających na kształtowanie się i utrzymywanie wzorców zachowań u człowieka, podejście behawioralne daje nam narzędzia do wnikliwej analizy zachowania i planowania skutecznego sposobu wprowadzania zmian. Zasady te wykorzystywane są w całej terapii, zarówno w kontekście pracy indywidualnej, jak i w czasie grupowego treningu umiejętności. Co więcej, pogłębiona analiza behawioralna często pozwala zrozumieć, dlaczego mamy trudność ze zmianą danego zachowania, pomimo posiadania niezbędnych umiejętności. Analiza zachowania i wzmocnień pozwala często zrozumieć co stoi za pozornym „brakiem motywacji” lub „oporem”.
Uważność w DBT oparta jest na filozofii buddyzmu zen. Główny nacisk położony jest na umiejętnościach obserwacji, świadomości i nieoceniania. Z buddyzmu zen wywodzi się również podstawowa w terapii DBT równowaga między radykalną akceptacją a potrzebą zmiany. Uważność jest podstawą dla wszystkich pozostałych umiejętności nauczanych w ramach terapii. Jako zestaw umiejętności praktyka uważności stanowi intencjonalny proces obserwowania i opisywania rzeczywistości oraz uczestniczenia w niej w sposób nieosądzający, w danej chwili i skutecznie. Umiejętności te zostały zaczerpnięte z praktyki zen, ale jako ćwiczenia w ramach terapii przedstawione są w formie świeckiej.
Kontakt indywidualny najczęściej odbywa się z częstotliwością raz w tygodniu. Głównym celem terapii indywidualnej jest zbudowanie silnej relacji terapeutycznej, wyznaczenie celów terapii i zachowań problemowych wymagających zmiany, opracowanie planu wprowadzania niezbędnych nowych umiejętności.
Grupowy trening umiejętności jest prowadzony w formie grupy psychoedukacyjnej o określonej strukturze i celach. Najważniejszym celem jest oczywiście nauczanie i wzmacnianie (trenowanie) nowych umiejętności niezbędnych w procesie zmiany.
Więcej na temat treningu umiejętności DBT możesz przeczytać tutaj:
Coaching telefoniczny w DBT wykorzystywany jest w celu uczenia wykorzystania poszczególnych umiejętności w codziennym życiu i w sytuacjach, które stanowią dla klienta wyzwanie. Jest to więc ćwiczenie nowych zachowań w różnych kontekstach.
Odwołując się do Marshy Linehan terapia DBT jest „społecznością terapeutów leczących społeczność klientów”, czyli „Nie ma DBT bez zespołu DBT”. Zespoły DBT mają różną postać i różne formy funkcjonowania. Ich ogólnym celem jest pomoc terapeutom w utrzymaniu się na dialektyczno-behawioralnych torach. Konsultacje z zespołem DBT pozwalają terapeucie na otrzymanie konstruktywnych informacji zwrotnych na temat prowadzonej terapii.
Jeśli zastanawiasz się, czy terapia DBT jest dla Ciebie — zapraszamy do kontaktu z naszymi specjalistami – stacjonarnie w Katowicach lub on-line. Oferujemy zarówno sesje indywidualne, jak i grupowy trening umiejętności DBT.
Zapraszamy do kontaktu: